مرجع مواد شیمیایی ایران

متیلن کلرید یا دی‌کلرومتان (DCM) یکی از پرکاربردترین حلال‌های آلی در صنایع شیمیایی است. این ماده از مشتقات متان محسوب می‌شود که در آن دو اتم هیدروژن با کلر جایگزین شده‌اند. متیلن کلرید به‌عنوان حلالی قطبی و آپروتیک شناخته می‌شود و در فرآیند تولید بسیاری از محصولات صنعتی، دارویی و غذایی به‌کار می‌رود.

خواص فیزیکی و شیمیایی متیلن کلرید

متیلن کلرید مایعی بی‌رنگ، شفاف و فرّار است که بوی خفیف و مشابه کلروفرم دارد. این ترکیب اگرچه با آب قابل امتزاج نیست، اما با بسیاری از حلال‌های آلی سازگاری دارد.
از نظر شیمیایی، متیلن کلرید یک اسید لوییس محسوب می‌شود و قابلیت پیوند با دهنده‌های الکترون را دارد. این ماده در برابر حرارت تا حدود ۷۲۰ درجه سانتی‌گراد پایداری دارد؛ اما در دمای بالا می‌تواند بخارات سمی از جمله فسژن تولید کند که بسیار خطرناک است.

کاربردهای متیلن کلرید

۱. صنعت حلال‌ها:
متیلن کلرید در تولید رنگ‌ها، لاک‌ها و مواد شوینده صنعتی کاربرد دارد. همچنین به‌عنوان حلال استخراجی در فرآیند ساخت دارو، فیلم‌های پوششی و قطعات الکترونیکی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

۲. صنایع فوم و پلاستیک:
در تولید فوم پلی‌یورتان از این ماده به‌عنوان گاز دمنده استفاده می‌شود.

۳. اسپری و آئروسل‌ها:
در تهیه انواع اسپری‌های رنگی، محصولات خودرویی و حشره‌کش‌ها به‌عنوان حامل یا حلال مورد استفاده قرار می‌گیرد.

۴. صنایع غذایی:
در گذشته از متیلن کلرید برای استخراج کافئین از قهوه و چای و همچنین برای تهیه عصاره ادویه‌ها استفاده می‌شد، اما امروزه به‌دلیل نگرانی‌های بهداشتی، استفاده از آن در صنایع غذایی محدود شده است.

۵. سایر موارد:
در مهندسی عمران برای جدا کردن قیر از مصالح سخت و در صنایع فلزی برای چربی‌زدایی سطوح کاربرد دارد.

روش تولید متیلن کلرید

تولید متیلن کلرید معمولاً از طریق واکنش بین کلر و متان یا کلرومتان در دمای حدود ۴۰۰ تا ۵۰۰ درجه سانتی‌گراد انجام می‌شود. در نتیجه‌ی این فرآیند، ترکیباتی مانند کلروفرم، تتراکلریدکربن و کلرید هیدروژن نیز به‌عنوان محصولات جانبی به‌دست می‌آیند که از طریق تقطیر از یکدیگر جدا می‌شوند.

خطرات و هشدارهای ایمنی

متیلن کلرید در دسته مواد سمی و خطرناک قرار دارد. استنشاق بخارات آن می‌تواند بر سیستم عصبی مرکزی اثر بگذارد و موجب سردرد، گیجی، تهوع، تحریک گلو و بینی و در موارد شدید، بی‌هوشی یا مرگ شود.
مطالعات حیوانی نشان داده‌اند که تماس طولانی‌مدت با این ماده احتمال بروز سرطان‌های کبد و ریه را افزایش می‌دهد. به همین دلیل استفاده از آن در برخی کشورها از جمله ایالات متحده در سال‌های اخیر برای مصارف عمومی ممنوع یا محدود شده است.